Teorie inteligencji Czynnikowa teoria inteligencji Czynnik g i czynnik s. Zastosowanie analizy czynnikowej do badania inteligencji zapoczątkował Charles Spearman w 1927 i on jest twórcą pierwszej teorii czynnikowej inteligencji. Na podstawie analizy korelacji wyników wykonywania różnych zadań wyodrębnił on czynnik ogólny (g) jako wartość statystyczną najsilniej korelującą z wykonaniem zadań intelektualnych - czyli właściwą inteligencję - oraz czynnik odpowiedzialny za specyficzne zdolności człowieka (s).
Hierarchiczne teorie inteligencji Philip Vernon, przeprowadzając badania wśród rekrutów do armii brytyjskiej, wyodrębnił następujące składowe czynnika g: czynnik zdolności werbalnych (W), na który składają się: czynnik słowny (S) czynnik liczbowy (L) czynnik szkolny (E) czynnik zdolności praktycznych (P), na który składają się: sprawność mechaniczna (M) zdolności przestrzenne (O) zdolności manualne (R)