Transkrypcja: przód: A.1. hulaieś:naφuθ:śiaśi A.2. maraś:mav A.3. sialχwiś:aviś A.4. ewisθu:śerunaiθ A.5. śiwai A.6. aker:tawarśiu A.7. wanalasial:śerunai:murinail tył: B.1. hulaieśi:φukiasiale:śerunaiθ:evisθu:tuweruna B.2. rum:haraliu:śiwai:epteśu:arai:tiś:φuke B.3. śiwai:awiś:sialχwiś:maraśm:awiś:aumai
Inskrypcja zaczyna się najpewniej od imienia człowieka, któremu była dedykowana – Hulaie.
W tekście występuje jeszcze raz, tym razem towarzyszy jej wyraz w formie przypominającej znaną nam z etruskiego końcówkę –ale. Biorąc pod uwagę, że Hulaieśi zapewne również jest w pertinentiwie, a jego końcówka to –śi, odpowiada więc formie etruskiej –si/śi. To upewnia nas, że pierwsza forma imienia odpowiada etruskiemu dopełniaczowi -ś. Na ogół przypuszcza się, że naφuθ oznacza wnuka (por. łac. nepōs, etr. neftś). Możliwe więc, że mamy tu do czynienia z dedykacją wnuka dla dziadka. Dalej czytamy: sialχwiś:aviś (...) śiwai, odpowiadające etruskiemu sialχs awils… ziwe – 'żył sześćdziesiąt lat/umarł w wieku sześćdziesięciu lat'. Jest to o tyle ciekawe, że pomaga nam zrozumieć zmiany fonetyczne w samym etruskim. Znane są formy oznaczające 50 muvalx oraz 5 maχ. Można przypuszczać, że lemnijskie –alχv- wobec etruskiego –alx- jest archaiczne, a w etruskim, w wygłosie oraz po samogłoskach przeszło w –χ, a po samogłoskach w w.