Niektóre interpretacje tekstu podają wiek Hulaiego na 65 lat, kierując się podobieństwem do etruskiego maχ i muwalχ, ale wiek jest powtórzony dwa razy - na tylnej części steli, czytamy śiwai aviś sialxwiś marazm awiś aumai. Jak widać, już bez mav, zatem nie oznacza to najpewniej pięciu. Dalej możemy zaświadczyć dwie kolejne, prawdopodobnie, tyrreńskie cechy: końcówkę imiesłowu biernego czasu przeszłego –u i – jeszcze raz użytą – końcówkę dopełniacza –asial.
Inskrypcja na tylnej części steli znów rozpoczyna się od imienia znanego nam Hulaiego. φukiasiale najczęściej tłumaczy się jako 'Fokajczykowi' (lemn. φukiasi-ale czyli pochodzącego z Fokai?). Do miasta Fokai jest jeszcze jedno nawiązanie na końcu drugiego wersu - φuke. W trzecim wersie zostaje powtórzony wiek Hulaiego i raz jeszcze spotykamy maraś, tym razem ze zrostkiem –m, odpowiadającym etruskiemu –m, -um, oznaczającego 'i, oraz'. Reszty znaczenia inskrypcji możemy się tylko domyślać. Np. zastanawia wielokrotnie powtórzone śerunaiθ (dwa razy z innym wyrazem), aumai (=? etr. um 'poświęcić, dedykować'), tiś (=?