u Łemków przynoszono do domu didoka, a w Bułgarii, oprócz gałązek, przynoszono także słomę.
Nazwa osoby obrzędowej została przeniesiona na przedmiot związany z tym obrzędem, proces ten jednak rzadko zachodził u Słowian południowych.
W Polsce mały|Podłaźnik z ziemi krakowskiej Na podłaźniczkę mówiono także polaźniczka, polaźnik, podłaźnik, podłaźnica, jutka, sad, sad rajski, boże drzewko, rajskie drzewko, wiecha, gaik.
W Polsce podłaźniczka była znana głównie na Podhalu i na terenie Beskidów. Podłaźniczkę wykonywano na różne sposoby, może nią być choinka lub wierzchołek choinki odwrócony do góry nogami, gałązka drzewka iglastego lub obręcz przetaka, do której przyczepiano zielone gałązki. Tak przygotowaną dekorację przywiązywano do belki stropowej, często bezpośrednio nad stołem wigilijnym, lub w świętym kącie. Podłaźniczka jest uznawana za pierwowzór współczesnej choinki w Polsce.
Podłaźniczka miała przynosić domownikom dobrobyt, zapewniać ochronę przed chorobami i urokami, a zwierzęta przed wilkami i pomorem.