Henryk VII Rumpold (Średni, Większy) (ur. ok. 1350 roku, zm. 24 grudnia 1394 roku w Bolesławcu) – książę żagańsko-głogowski w latach 1369–1378, w wyniku podziału 1378 w Głogowie, Ścinawie i Bytomiu Odrzańskim (właściciel połowy tych ziem, druga w posiadaniu Czech), lennik czeski.

Henryk VII był drugim pod względem starszeństwa synem księcia żagańskiego Henryka V Żelaznego i Anny księżniczki mazowieckiej. W źródłach współczesnych często występuje z drugim imieniem Rumpold, oraz przydomkami "Średni" (by odróżnić go od starszego i młodszego brata noszących to samo imię), oraz "Większy" (z powodu dużego wzrostu i tuszy).

Po śmierci ojca w 1369 roku objął wraz z braćmi Henrykiem VI Starszym i Henrykiem VIII Wróblem rządy w księstwie żagańsko-głogowskim. W 1378 roku dziedzictwo Henryka V Żelaznego zostało podzielone na trzy części - Henryk VII otrzymał część wschodnią obejmującą Głogów, Górę Śląską, Ścinawę oraz Bytom Odrzański (a właściwie tylko połowę tego terytorium, gdyż druga należała od 1360 roku do korony czeskiej). Odtąd średni syn Henryka V tytułował się panem Głogowa i Ścinawy.

W roku 1381 Henryk zażądał od stanów księstwa głogowskiego złożenia hołdu swemu młodszemu bratu - księciu kożuchowskiemu Henrykowi VIII.