W roku 1383 usiłował wykorzystać trudności wewnętrzne Polski (tj. okres bezkrólewia po śmierci Ludwika Węgierskiego) i z inspiracji oraz przy udziale starszego brata Henryka VI podjął próbę odzyskania zajętej przez Polskę za czasów Kazimierza Wielkiego Wschowy. Bezskuteczne oblężenie spowodowało odwetowy najazd rycerstwa wielkopolskiego na ziemię głogowską. Ponownie usiłował zdobyć ziemię wschowską w 1391 roku. Konflikt został dopiero zakończony umową z Milicza z 7 sierpnia 1391 roku (był to właściwie tymczasowy rozejm, ale działań zbrojnych po tej dacie już nie rozpoczęto).
Przez cały okres panowania pozostał w przymierzu z księciem oleśnickim Konradem II, który wspierał go w finansowo i militarnie.
Henryk VII był człowiekiem schorowanym. Cierpiał na otyłość oraz na chorobę nóg, charakteryzującą się ciągle otwartymi i niegojącymi się ranami. Postęp tej choroby był tak zastraszający, iż pod koniec życia książę był wożony na wozie, lub noszony w lektyce. W wyniku powikłań i postępów choroby zmarł nagle w Bolesławcu a pochowany został w