Ponadto istotnym elementem przedstawień w Teatrze Nowości była wysoka jakość dekoracji, rekwizytów, kostiumów oraz efektów świetlnych. Z Nowościami pracowali tacy dekoratorzy jak: Józef Guranowski, Stanisław Jasieński, Aleksander Kozłowski, Karol Klopfer. Kolejną mocną stroną Teatru Nowości był repertuar: Śliwiński wystawiał dzieła najbardziej reprezentatywnych dla operetki twórców, czym różnił się od opery, w której często pomijano bardziej nowatorskie utwory. Najnowsze dzieła europejskiej operetki pojawiały się na scenie teatru dość szybko, po upływie pół roku – roku. Przeszkodą nierzadko okazywała się carska cenzura, która dopatrywała się w operetkach niepożądanej treści obyczajowej i niejednokrotnie wstrzymywała przedstawienia.
W pierwszym roku działalności w nowym gmachu zespół wystawił 6 premier i wznowień, w tym Jacques'a Offenbacha, Wiedeńską krew Johanna Straussa oraz Wesołą parę i Trzy życzenia Karla Ziehrera. W 1902 na afisze weszły: André Messagera, Diva , , oraz Pajacyk Roberta Stolza. W kolejnym roku w repertuarze pojawiły się: Posłaniec nr 666 Ziehrera, Piękna Matella , , Uroczy skarb Heinricha Reinhardta, Bal w operze Richarda Heubergera oraz Lizystrata Paula Linckego.