Pierwsze wydanie powojenne (również z ilustracjami Nowakowskiego) pochodzi z roku 1987 (Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, ), a kolejne z 1993 r. (Wydawnictwo Stentor, Warszawa, ). Całkowicie nowa adaptacja wyszła w 2017 roku (wyd. Egmont) pod tytułem Złota różdżka, czyli bajki dla niegrzecznych dzieci, z przedmową Michała Rusinka i ilustracjami Justyny Sokołowskiej (). W 2018 r. warszawskie wydawnictwo „ Grafika Usługi Wydawnicze Iwona Knechta” wydało reprint wersji z 1892 r. ().
Krytyka Tematyka książki od początku dzieliła wywoływała krytykę ze względu na treści przedstawiające niemal sadystyczne okrucieństwo.
Julian Tuwim określił dzieło „straszną książeczką”, a jej utwory „makabrycznymi wierszydłami”, choć później uznał, że utwory te są zabawne.
Znaczenie Książka uważana jest jako utwór nowatorski. Choć utwory o złych dzieciach i karach pojawiały się w XVII we Francji, to wciąż w książce dziecięcej dominowała przede wszystkim słodka czułostkowość, a bohaterami były sieroty, piękne dziewczęta i grzeczni chłopcy. Zgodnie ze współczesną pedagogiką w Polsce utwór ten jest podawany jako przykład tzw. czarnej pedagogiki. Wymienione w książce zachowania, które są karane, uważane są jako mieszczące się w normie rozwojowe prawidłowo funkcjonujących dzieci.