thumb|250px|Wydma biała w Holandii Wydma biała – rodzaj wydmy nadmorskiej, ruchoma, w pierwszych stadiach stabilizowania pokryta ubogą roślinnością, bez wyraźnych procesów glebotwórczych. Ze względu na stabilizującą rolę systemów kłączowo-korzeniowych zasiedlających ją roślin, części zewnętrzne są wolniej przesypywane przez wiatr niż część centralna, więc powstaje forma wydmy parabolicznej.
W układzie przestrzennym oraz ciągu sukcesyjnym wydmy białe zajmują miejsce pomiędzy wydmami pierwotnymi lub strefą działania fal a częściowo utrwalonymi wydmami szarymi. Wydmy białe nazwę biorą od dużej zawartości piasku kwarcowego pozbawionego substancji próchniczych. Częściowo pokryte są ubogimi i słabo zwartymi zbiorowiskami roślinnymi z klasy Ammophiletea (w Polsce jest to zbiorowisko Elymo-Ammophiletum arenariae). Brak drzew i krzewów (z wyjątkiem sztucznych nasadzeń) oraz warstwy porostowo-mszystej. Zasiedlające wydmę białą gatunki mają właściwości psammofityczne (piętrowy wzrost pędów, zdolność przetrwania zasypywania i odwiewania), a odległość od morza jest na tyle duża, że zasolenie podłoża jest stosunkowo niskie. Głównymi gatunkami zasiedlającymi wydmę białą są piaskownica zwyczajna (Ammophila arenaria) oraz (nieco rzadziej) wydmuchrzyca piaskowa (Elymus arenarius).