Ponadto Aeneas Piccolomini opisał historię całej kolekcji rękopisów przechowywanej w Bibliotece Angelica.

Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Johann Jakob Wettstein, który posłużył się publikacją Bianchiniego. Wettstein nadał mu siglum G. W ten sam sposób oznaczał go Griesbach, Scholz i początkowo Tischendorf. W siódmym wydaniu swego Nowego Testamentu Tischendorf wprowadził na jego oznaczenie siglum L. W 1908 Gregory nadał mu siglum 020, Hermann von Soden nadał mu siglum α 5.

Pierwsze faksymile kodeksu opublikował Montfaucon w 1708 roku. Fotograficzne faksymile kodeksu opublikował William Hatch w 1939.

Jest cytowany w wydaniach greckiego Nowego Testamentu przygotowywanych przez Zjednoczone Towarzystwa Biblijne dla tłumaczy biblijnych (UBS3 i UBS4). Nie jest natomiast cytowany w wydaniach Nestle-Alanda przygotowywanych dla krytyków tekstu (NA26 i NA27).

Zobacz też Lista kodeksów majuskułowych Nowego Testamentu

Uwagi

Przypisy

Bibliografia Krytyczne wydania NT [NA26] [NA27] [UBS3] [UBS4]

Introdukcje do krytyki tekstu NT

Listy i katalogi rękopisów

(jako Ang. 2)

(w Dziejach i Listach powszechnych jako G, w Listach Pawła jako I)

Inne opracowania

An Kategoria:Manuskrypty biblijne z IX wieku