Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, 24 linijek w kolumnie, małą, elegancką uncjałą. Pod względem paleograficznym litery delta oraz theta wyglądają na najbardziej późne, natomiast alfa oraz pi wyglądają na wcześniejsze. Stosuje przydechy, akcenty i noty muzyczne „neumy” (w kolorze czerwonym). Starotestamentowe cytaty oznakowane zostały na marginesie przy pomocy odwróconego comma (>).
Według Tischendorfa kształt liter podobny jest do liter z Kodeksu Moskiewskiego IITischendorf widział jednak tylko facsimile Kodeksu Moskiewskiego wydane przez Matthaei.. Zawiera noty marginalne w języku greckim, arabskim i jedną w słowiańskim. Arabska nota, na ostatniej karcie, jest nieczytelna, z wyjątkiem jednego tylko słowa „Jeruzalem”. Niektóre z not sporządzone zostały bardzo drobnym pismem.
Skryba często stosował błędy itacyzmu oraz N efelkystikon. Oprócz tekstu czterech Ewangelii kodeks zawiera: Chronologię Ewangelii Hipolita, Epistula ad Carpianum (list Euzebiusza do Karpiana), tablice do Kanonów Euzebiusza, oraz księgi liturgiczne z żywotami świętych: Synaksarion i Menologion.