Historia Edmonton zostało założone w roku 1795 jako osada związana z handlem futrami – faktoria handlowa Kompanii Hudsońskiej. Szybszy rozwój osady nastąpił w 2. połowie XIX w., kiedy wokół miasta zaczęło osiedlać się więcej farmerów. Edmonton odegrało szczególnie ważną rolę w czasie gorączki złota w Klondike jako główny punkt zaopatrzeniowy dla poszukiwaczy ciągnących dalej na północ i zachód. W 1892 r. osada zyskała prawa miejskie, a w 1905 r. została oficjalną stolicą prowincji Alberta. W 1901 roku Edmonton liczyło zaledwie 2,5 tys. mieszkańców. Miasto rozrastało się po obu stronach rzeki, a o dynamice wzrostu może świadczyć fakt, że w 1912 r. liczba jego mieszkańców powiększyła się dwukrotnie. W 1913 r. obie części miasta połączył nowy most, co przyczyniło się do napływu osadników (liczba ludności przekroczyła wówczas 50 tys.). Miasto nadal pełniło głównie funkcję usługowe dla okolicznych farmerów oraz kolonistów w całej północno-zachodniej Kanadzie. Dzięki temu nazwano je „Wrotami Północy”.