Piękna kobieta Meduza była początkowo kobietą wyjątkowej urody, szczyciła się zwłaszcza bujnymi włosami, którymi rywalizowała z Ateną. W innej wersji mitu jej wdzięk zwrócił uwagę Posejdona. Do zbliżenia doszło w świątyni Ateny (choć Teogonia mówi o „miękkiej łące wśród kwiatów wiosennych”), co było świętokradztwem. Za karę bogini przemieniła dziewczynę w odrażające stworzenie.
Potwór thumb|Meduza, Carlos Schwabe, 1895, Kolekcja Hand/Nyeste, Glencoe, Illinois, USA Wygląd Meduzy, opisany dokładnie przez Apollodorosa (2, 4, 2), napawał strachem. Była najbardziej przerażającą z Gorgon, które Michał Pietrzykowski uważał za jedne z najstraszniejszych potworów mitologii greckiej. Jej głowę, podobnie jak sióstr, zamiast włosów okalały wijące się węże i wężowe łuski, nieruchome oczy błyszczały. Twarz Meduzy szpeciły grymasy. W ustach Gorgon tkwiły dzicze kły, szyje były pokryte smoczymi łuskami. Ręce miały ze spiżu lub z brązu, skrzydła złote, pozwalające latać. W odróżnieniu od sióstr, spojrzenie Meduzy zamieniało wszystko, co żyło, w kamień, lub, wedle innej wersji mitu, powodował to sam jej widok. Samo zobaczenie jednego tylko loku jej „włosów” sprawiało, iż napierające armie uciekały. Niekiedy też podawano, że wszystkie trzy Gorgony miały tę właściwość.