Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę i okupacji terytorium kraju przez agresorów działał w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego. Jeszcze podczas obrony stolicy, 27 września 1939 zgłosił na ręce Dowódcy Głównego utworzonej w tym dniu Służby Zwycięstwu Polski, gen. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego, swój akces do organizacji oraz chęć odejścia do niewoli w celu wyciągnięcia stamtąd oficerów-saperów dla tworzącej się konspiracji.
5 października 1939 był organizatorem ostatecznie niezrealizowanego planu zamachu na Adolfa Hitlera podczas „defilady zwycięstwa” Wehrmachtu w Alejach Ujazdowskich. Po zaprzysiężeniu do SZP pełnił początkowo funkcję szefa tzw. Sztabu Dywersji (Referat III c) w Oddziale III Dowództwa Głównego SZP, a od początku 1940 - w Oddz. III K-dy Okupacji Niemieckiej Związku Walki Zbrojnej. Od kwietnia 1940 był kierownikiem nowo utworzonego Związku Odwetu na szczeblu K-dy Okupacji Niemieckiej, a od czerwca 1940 - na szczeblu Komendy Głównej ZWZ. Jednocześnie do 1942 szef Wydziału Saperów w Oddz. III KG ZWZ-AK. W tym okresie podlegało mu zarówno wytwarzanie środków walki, jak i kierowanie walką bieżącą ZWZ (sabotażem przemysłowym i komunikacyjnym czyli tzw. dywersją techniczną oraz akcjami bojowymi, m.in. akcją „Wieniec”).