Od jesieni 1942 współorganizator nowego pionu walki bieżącej AK - Kedywu i od stycznia 1943 pod pseudonimem „Teodor”, zastępca Komendanta Kedywu KG AK, płk. Augusta Emila Fieldorfa. 4 września 1943 odszedł z Kedywu obejmując ponownie funkcję szefa Wydziału Saperów Oddziału III (Operacyjno-Wyszkoleniowego) KG AK.

Podczas powstania warszawskiego kierował całością produkcji materiałów wybuchowych, granatów i butelek zapalających. Po upadku powstania był więźniem Oflagu II C Woldenberg, gdzie przebywał do momentu uwolnienia przez oddziały Armii Czerwonej w styczniu 1945.

Okres powojenny W lutym 1945 powrócił do kraju. Przebywał w Częstochowie, potem w Warszawie. Kontynuował działalność konspiracyjną. Został mianowany zastępcą płk. Antoniego Sanojcy, komendanta Obszaru Południe (z siedzibą w Krakowie) nowo utworzonej Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj. Analogiczną funkcję pełnił również w utworzonym we wrześniu 1945 Zrzeszeniu „WiN”. Po aresztowaniu Antoniego Sanojcy (5 listopada 1945) został prezesem Zarządu Obszaru Południe, a po aresztowaniu płk. Jana Szczurka-Cergowskiego (23 listopada 1945) prezesem Zarządu Głównego Zrzeszenia „WiN”. Sam Franciszek Niepokólczycki został aresztowany 22 października 1946.