W 918 roku, dynastia Koryŏ ustanowiła w Pjongjangu swoją „stolicę zachodnią”, a miasto ponownie rozkwitło. W 1011 roku Pjongjang zajęli przejściowo Chińczycy, a w 1018 roku wojska Liao. W 1135 roku Myo Cheong poprowadził powstanie z zamiarem założenia w Pjongjangu niepodległego państwa, które jednak zakończyło się klęską.
XVI–XVII wiek W latach 1592–1593 przejściowo zajęty przez Japończyków w trakcie inwazji japońskiej. Od XVII wieku centrum polityczne i kulturalne północno-zachodniej Korei. W roku 1627 zdobyty po raz kolejny i spalony przez Mandżurów, którzy zaatakowali ponownie w 1637 roku. W 1700 roku miasto strawił wielki pożar. Na początku XVIII wieku miasto zostało odbudowane.
XIX w. i okupacja japońska (1910–1945) W czasie wojny chińsko-japońskiej w latach 1894–1895 Pjongjang został poważnie zniszczony. Po działaniach wojennych miasto zdziesiątkowała cholera.
Podczas okupacji japońskiej (1910–1945), miasto zostało odbudowane i stało się ważnym ośrodkiem przemysłowym. Zajęty w 1945 roku przez Armię Czerwoną. W 1948 roku został proklamowany „tymczasową stolicą” Korei.