thumb|Port w Tarencie w latach międzywojennych W bazie w Tarencie stacjonowało pięć (dzień przed atakiem przybył szósty) włoskich pancerników: „Conte di Cavour”, „Giulio Cesare”, „Andrea Doria”, „Caio Duilio”, „Littorio” i „Vittorio Veneto”, siedem krążowników ciężkich, dwa krążowniki lekkie, 28 niszczycieli, 16 okrętów podwodnych i liczne mniejsze jednostki. Chronione były przez 21 ciężkich i 84 lekkie działa przeciwlotnicze oraz 109 karabinów maszynowych, 90 balonów zaporowych, sieci przeciwtorpedowe, reflektory przeciwlotnicze i aparaturę nasłuchowąCristiano D’Adamo, Taranto’s Night..
Jednak Brytyjczycy, dzięki rozpoznaniu lotniczemu, poznali słabe punkty włoskiej obrony. Możliwe było podejście do portu od strony lądu, ponieważ tamten obszar nie był chroniony balonami zaporowymi i słabiej obsadzony artylerią przeciwlotnicząJerzy Lipiński, Druga wojna światowa na morzu, s. 90.. Włoskie okręty nie zmieniały miejsc postoju, a odległości pomiędzy nimi były tak małe, że utrudniały prowadzenie skutecznego ognia przeciwlotniczego do nisko lecących samolotów. Admirał Lyster uznał wobec tego, że wykonanie planu jest trudne, ale nie niemożliwe, chociaż liczył się z dużymi stratami wśród załóg samolotówAndrzej Perepeczko, Brytyjskie lotniskowce typu Illustrious, s.