Miasto wewnątrz murów było wówczas gęsto zabudowane, z przewagą konstrukcji drewnianych. Jedynie górujące budynki służące społeczności, takie jak ratusz czy fara, były murowane. Tendencję do zmiany zabudowy drewnianej na ceglaną wywołały najprawdopodobniej dwa czynniki: chęć do podwyższenia zabudowy, oraz liczne pożary (większe miały miejsce w 1386, 1447, 1450 (niepotwierdzony), 1459 i 1464). W latach 1431–1433 (lub 1443) wzmocniono również fortyfikacje. Powstała wówczas druga linia murów, a stare fortyfikacje wzmocniono 35 basztami i wysoką, obserwacyjną wieżą zwaną Zegarową (od umieszczonego na niej chronometru), Biała lub Czerwoną. Inną zmorą ówczesnego miasta były liczne epidemie, które w Poznaniu miały miejsce dość często (np. w drugiej połowie XV wieku były to lata 1451, 1452, 1464, 1467, 1468, 1480–1483, 1495 i 1496), co w dość znaczny sposób obniżało przyrost ludności.