Początek rozwoju poznańskiej gminy żydowskiej to połowa XIII wieku. Pierwsza wzmianka źródłowa o Żydach pochodzi jednak dopiero z 1367, istniała tu już wówczas pierwsza synagoga, w obrębie murów miejskich. Żydzi wielkopolscy jako pierwsi na ziemiach polskich cieszyli się uprzywilejowaną pozycją wyrażoną w statucie kaliskim księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego z 1264. Dzielnica żydowska wyrosła w północno-wschodniej części średniowiecznego Poznania - główne jej ulice to Żydowska (przed XV w. Tkacka), Szewska i Wroniecka. Był to kwartał o bardzo zwartej zabudowie - wysokość kamienic żydowskich dochodziła do 6 pięter.
W czasie wojny trzynastoletniej Poznań wystawił w 1458 roku 60 pieszych na odsiecz oblężonej polskiej załogi Zamku w MalborkuKodex dyplomatyczny Wielkiej Polski; Codex diplomaticus Majoris Poloniae zawierający bulle papieżów, nadania książąt, przywileje miast, klasztorów i wsi, wraz z innemi podobnéj treści dyplomatami, tyczącemi się historyi téj prowincyi od roku 1136 do roku 1597; zebrany z materyałow przez Kaźmierza Raczyńskiego byłego Generała W. Polskiego i Marszałka nadwornego koronnego przysposobionych; wydany przez Edwarda Raczyńskiego, Poznań 1840, s. 181..
Przypisy
Bibliografia Jerzy Topolski (red.), Dzieje Poznania, Wydawnictwo PWN, Warszawa – Poznań 1988-, Alfred Kaniecki, Dzieje miasta wodą pisane, Wydawnictwo Aquarius, Poznań 1993,
1320