Dwudziestolecie międzywojenne W latach 1927–1930 był słuchaczem w Charkowie. W 1930 wstąpił do WKP(b). W latach 1930–1931 dowodził plutonem w 137 Pułku Strzeleckim. W latach 1931–1933 dowodził plutonem, a następnie od 1933 do 1935 kompanią w Szkole Czerwonych Starszyn.
W latach 1935–1938 był słuchaczem Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego. W latach 1938–1939 był wykładowcą taktyki na tej uczelni. W lutym 1939 na skutek donosu został usunięty z akademii oraz z armii i skierowany na stanowisko dyrektora w zaniedbanym sowchozie „Kultura” w obwodzie tulskim, prowadzącym hodowlę trzody chlewnej. Przed napaścią Niemiec na ZSRR został ponownie powołany do armii, obejmując funkcję szefa Oddziału Operacyjnego Sztabu 162 Dywizji Strzeleckiej.
II wojna światowa Podczas wojny niemiecko-radzieckiej walczył w składzie: Frontu Zachodniego, Frontu Kalinińskiego, 1. i 3 Frontu Białoruskiego. Brał udział w obronie Moskwy i w operacjach: rżewsko-wiaziemskiej, kowieńskiej, nadbałtyckiej, wschodniopruskiej, wiślano-odrzańskiej oraz berlińskiej. W okresie lipiec – wrzesień 1941 dowodził 720 Pułkiem Strzeleckim, po czym od października 1941 do stycznia 1942 kierował Sztabem 363 Dywizji Strzeleckiej. Do maja 1943 dowodził kolejno: 184., 256. i 220 Dywizją Strzelecką. Na stopień generała majora mianowany 14 lutego 1943.