Następnie od czerwca 1943 do września 1944 dowodził 45 Korpusem Piechoty 5 Armii.
We wrześniu 1944 został skierowany do Wojska Polskiego w stopniu generała brygady. Od 26 września do 10 września 1945 dowodził najpierw 2 Armią WP, a następnie, od 19 grudnia 1944 1 Armią WP w walkach o Warszawę, przełamanie Wału Pomorskiego, nad Bałtykiem, Odrą i Łabą oraz o Berlin. Czterokrotnie ranny i trzykrotnie kontuzjowany.
Okres powojenny thumb|240px|Posiedzenie Sejmu Ustawodawczego w 1947, w pierwszym rzędzie od prawej Stanisław Popławski, Piotr Jaroszewicz i Bolesław Bierut, w drugim rzędzie Karol Świerczewski 11 lipca 1946 roku mianowany na stopień generała pułkownika Armii Radzieckiej. Po zakończeniu działań wojennych, do 22 listopada 1947 pełnił funkcję dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego, był też przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu Bezpieczeństwa we WrocławiuBohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 631.. W latach 1947–1950 dowódca Wojsk Lądowych WP, Główny Inspektor Wyszkolenia Bojowego (do 20 listopada 1956). 2 kwietnia 1949 powierzono mu dodatkowo stanowisko II wiceministra obrony narodowej, które sprawował do 24 grudnia 1949 roku. Po reorganizacji ministerstwa został wiceministrem obrony narodowej.