Okres powojenny Od stycznia 1945 w porozumieniu z Mikołajczykiem oraz gen. Kopańskim kierował centralą konspiracyjną „Hel” oraz fundacją (funduszem) „Drawa” do których przeniesiono większość aktywów po likwidacji Oddziału VI, w tym znaczne środki finansowe (ok. 6.451 tys. USD) pozostałe z dotacji prezydenta USA Roosevelta na wsparcie konspiracji w Polsce. Fundusz funkcjonował także w części jako przykrywkowe „Polskie Stowarzyszenie Samopomocy” (Polish Self-Help Association), do którego wciągnięto płk Edwarda Maliszewskiego (powrócił do Polski) oraz Franciszka Prochaskę (wyemigrował do Paryża); obaj sądzili, – jak wynika z protokołu przesłuchania Tatara z 11 listopada 1949, że utworzono je w celu zabezpieczenia pieniędzy Cichociemnych oraz kurierów. Pieniędzmi dysponowali: Tatar, Marian Utnik, Stanislaw Nowicki, Utnik wylansował dla nich nazwę „Komitet Trzech”. Obie struktury były podporządkowane Tatarowi, pozostałe osoby z kierownictwa były od niego zależne.

Zbigniew S. Siemaszko – „tajna organizacja montowana przez Tatara i jego głównych pomocników Nowickiego i Utnika była oparta na fałszerstwie. Polegało ono na tym, iz na zewnątrz występowali oni jako niepodległościowcy, działający zgodnie z legalnymi władzami znajdującymi się na emigracji, natomiast w rzeczywistości byli zdecydowanymi zwolennikami uległości, którą wprowadzał Mikołajczyk”.