Częstą karą za niestawienie się na stanowisku były eksmisje z mieszkań, z kolei za opuszczenie miejsca wykonywania obowiązków groziła nawet zsyłka do obozu koncentracyjnego.
Wraz z przetransportowaniem polskich robotników do fabryk HASAG-u w Rzeszy (m.in. w Lipsku i Altenburgu), celem uzupełnienia tamtejszych braków kadrowych, w obozie zaczęto zatrudniać ludność żydowską. Pierwotnie mogli zamieszkiwać w swoich domach i otrzymywali niewielką zapłatę. Sukcesywnie jednak przygotowywano tereny zakładów do przyjęcia ich na stałe, tak że w sierpniu 1942 roku pierwsi Żydzi zostali przymuszeni do zamieszkania obozowych barakach.
Proces zatrudniania Procedura zatrudniania robotników żydowskich przez HASAG nie odbiegała od pozostałych instytucji na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Urzędy niemieckie, odpowiedzialne za przeprowadzenie konkretnych inwestycji (tj. Grupa Gospodarka Wodna czy Grupa Budowy Dróg w Wydziale Budownictwa Rządu GG) ogłaszały przetarg. Zwycięska firma (niemiecka lub polska) zgłaszała zapotrzebowanie do miejscowego Arbeitsamtu na określoną liczbę robotników. Ten z kolei wydawał nakaz dostarczenia robotników Judenratom.