Władimir Aleksandrowicz Muratow (ros. Владимир Александрович Муратов, ur. 16 czerwca 1865 w Żelannom, zm. 27 sierpnia 1916) – rosyjski lekarz neurolog, profesor Uniwersytetu Tomskiego i Uniwersytetu Moskiewskiego.

Życiorys Urodził się 16 czerwca 1865 roku w Żelannom w szackim rejonie (dziś w obwodzie riazańskim) jako syn kupca drugiej gildii Aleksandra Aleksiejewicza Muratowa. Miał siostrę Sofię i dwóch braci, Aleksandra i Pawła; obaj bracia również zostali lekarzami.

Władimir Muratow uczył się najpierw w 1. St. Petersburskim Gimnazjum, potem w gimnazjum w Tambowie, a ukończył je w 3. Moskiewskim Gimnazjum w 1884 roku, wyróżniony srebrnym medalem. W sierpniu 1884 roku rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Moskwie, gdzie był uczniem Kożewnikowa, Rotha, Korsakowa, Ostroumowa, Nowackiego, Kleina, Browna i Erismana.

Pod koniec 1890 roku, gdy otwarto klinikę Chorób Nerwowych w Diewiczym Polu, Kożewnikow zaprosił Rotha, by ten pracował z nim jako asystent. Darkszewicz, Muratow i Pribytkow dostali propozycje zostania internami. Darkszewicz, a później Muratow i Pribytkow, zaczęli wykładać w klinice anatomię, fizjologię i patologię ośrodkowego układu nerwowego. W grudniu 1893 roku Muratow został doktorem medycyny po przedstawieniu swojej dysertacji poświęconej wtórnej degeneracji w ogniskowych zmianach w drogach ruchowych.