Przykładowo Mario Castelnuovo-Tedesco napisał uwertury do siedmiu sztuk Williama Szekspira. Zamiast uwertury stosuje się niekiedy introdukcję.
Uwertura koncertowa
mały|prawo|„Rok 1812” Piotra Czajkowskiego w wykonaniu United States Army Band pod dyrekcją płk. Thomasa Rotondiego jr. Uwertury koncertowe zaczęły powstawać w okresie romantyzmu, jako samodzielne dzieła orkiestrowe o swobodniejszej budowie. Są to kompozycje programowe (czego najwybitniejszym przykładem są uwertury Hectora Berlioza, krytykowane w czasach kompozytora) niezależne od utworów scenicznych. W muzyce współczesnej uwertura koncertowa, prócz programowości, cechuje się motorycznością, uwypukleniem kolorystyki oraz czerpaniem tematów z muzyki ludowej.
Uwertura koncertowa zbudowana jest najczęściej w zmodyfikowanej formie sonatowej. Beethoven wprowadził do uwertury rogi (większość jego uwertur) oraz puzony. Charakteryzują się one dużą rozpiętością dynamiczną (od pianissimo possibile do fortissimo possibile) oraz zmodyfikowaną formą sonatową (np. Egmont op. 84 posiada wstęp w wolnym tempie oraz stretto jako codę).