Bolesław Stanisław Liszkowski (ur. 7 grudnia 1889 w Warcie, zm. 17 listopada 1978 w Vancouver) – działacz niepodległościowy i społeczny, prezydent miasta Lublina.
Życiorys Uczęszczał do warszawskiego gimnazjum. W tym okresie jako członek Polskiej Partii Socjalistycznej prowadził wykłady z historii Polski na tajnych kursach dla młodzieży, za co został w 1906 r. aresztowany oraz więziony na Pawiaku i w Cytadeli Warszawskiej. Zesłany w głęb Rosji zbiegł i ukrywał się w Odessie. Po powrocie w 1910 r. działał w PPS i w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” w Krakowie. Od 1911 r. służył w Związku Strzeleckim w Zakopanem. Od 7 sierpnia 1914 r. jako kapral walczył w I Brygadzie Legionów Polskich, był ranny na froncie wołyńskim. Po kryzysie przysięgowym Legionów pełnił funkcję instruktora POW w Pabianicach. Po odzyskaniu niepodległości (od listopada 1918 r.) w stopniu podporucznika znalazł się w Wojsku Polskim, w którym pełnił funkcję szefa Ekspozytury Sekcji Opieki Ministerstwa Spraw Wojskowych, najpierw w Łodzi, później w Lublinie. W 1921 r. przeszedł do rezerwy w stopniu porucznika i osiedlił się jako osadnik wojskowy we wsi Kamień w powiecie chełmskim. Od 1923 r. był prezesem Powiatowego Zarządu Związku Osadników w Chełmie. Jako zwolennik Piłsudskiego wstąpił do BBWR. W wyborach do Sejmu 4 marca 1928 r.