kandydował z listy tego ugrupowania na posła, lecz bez powodzenia. Od września 1929 r. był kierownikiem biura Rady Wojewódzkiej Związku Osadników w Lublinie, a w latach 1930–1934 referentem politycznym w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu II. Na początku lat 30. wybrano go prezesem Zarządu Okręgu Związku Legionistów Polskich w Lublinie. W dniu 29 października 1934 r. Rada Miejska w Lublinie wybrała Liszkowskiego na wiceprezydenta miasta. Zastępca senatora wybrany w 1935 roku w województwie lubelskimAlbum-skorowidz Senatu i Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Sejmu Śląskiego. Kadencja 1935/1940, 1936, s. 199.. Od 9 lipca 1936 do 18 lutego 1937 r. pełnił czasowo obowiązki prezydenta, a od 18 lutego 1937 do 9 września 1939 r. był prezydentem Lublina. Stał na czele Komitetu Rozbudowy miasta w latach 1936–1939. Jako prezydent był inicjatorem 4-letniego planu inwestycyjnego Lublina (1937–1940).

Zgodnie z zarządzeniem ówczesnego premiera Felicjana Sławoja Składkowskiego opuścił Lublin 9 września 1939 r. i wyjechał do Rumunii. Na początku marca 1940 r. przedostał się do Francji i wstąpił do Armii Polskiej. Po upadku Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie m.in. pracował w Szpitalu Wojennym nr 2 w Dupplin Castle i w Ministerstwie Odbudowy Administracji Rządu Emigracyjnego w Londynie.