Antoni Władysław Pączek (ur. 13 czerwca 1891 w Sosnowcu, zm. 30 stycznia 1952 w Warszawie) – polski działacz socjalistyczny i związkowy, poseł na Sejm II RP od 1919 do 1935, prezydent miasta Lublina w latach 1927–1929.

Życiorys mały|Grób Antoniego Pączka na cmentarzu Powązkowskim Syn Antoniego, felczera i Aleksandry z domu Żwadło. Po ukończeniu 6-oddziałowej szkoły fabrycznej, od 1902 pracował w fabryce „W. Fitzner i K. Gamper” w Sosnowcu. Działalność w PPS rozpoczął w lutym 1905. Krótko był członkiem Organizacji Bojowej PPS. Po rozłamie wszedł do PPS Frakcji Rewolucyjnej. W 1909 był aresztowany. Gimnazjum ukończył w Kijowie. Od 1910 działał w Związku Walki Czynnej oraz Związku Strzeleckim. Od 1912 do 1913 służył w 129 besarabskim pułku piechoty armii austriackiej. Według innej wersji w tym czasie prowadził agitację antyrosyjską wśród żołnierzy Polaków z garnizonu kijowskiego, co wskazuje, że służył w wojsku rosyjskim.

Od 1913 pracował jako technik-elektryk w Krakowie.

Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do IV batalionu Legionów Tadeusza Furgalskiego ps. „Wyrwa”. Od tego czasu służył w 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 został internowany w Szczypiornie, skąd zbiegł do Ostrowca.