W 1931 wystąpił z PPS d. Frakcji Rewolucyjnej i związał się z BBW Od października 1937 do początków 1939 był jednym trzech wiceprezydentów Łodzi oraz m.in. przewodniczącym Rady Nadzorczej Gazowni Miejskiej, Komisji Teatralnej.

W okresie wojny działał w Obozie Polski Walczącej. W czasie powstania warszawskiego, po zatrzymaniu przez Niemców 22 sierpnia 1944, został wywieziony do obozu kon­centracyjnego KL Mauthausen-Gusen, a pod koniec wojny pracował w fabryce samochodów Steyr Po powrocie do kraju od września 1945 był dyrektorem Uzdrowiska w Kudowie Zdroju. Od 1948 pracował w Dyrekcji Przedsiębiorstwa Państwowego „Polskie Uzdrowiska" w Warszawie. Przeszedł na emeryturę w lipcu 1951, zmarł niecałe 6 miesięcy później. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 110-3-13).

Odznaczenia Był odznaczony m.in. Krzyżem Niepodległości z Mieczami w 1932, Krzyżem I Brygady, Krzyżem Walecznych w 1922, a także dwukrotnie (w 1938 i w 1948) Złotym Krzyżem Zasługi.

Życie prywatne Miał dwie córki – Kalinę i Halinę. Kalina Pączek-Pniewska została magistrem chemii, a Halina po ukończeniu szkół średnich została urzędnikiem. Kalina urodziła dwoje dzieci, syna Mirosława i córkę Elżbietę.