19 sierpnia 1927 Rada Miejska w Lublinie (w której większość miała PPS) wybrała go na prezydenta miasta. Jednak po rozłamie w PPS w październiku 1928 i przejściu do Klubu Parlamentarnego PPS dawnej Frakcji Rewolucyjnej, w październiku 1928 doszło do jego konfliktu z dotychczas popierającą go PPS. W wyniku konfliktów 26 lutego 1929, minister spraw wewnętrznych Felicjan Sławoj Składkowski rozwiązał Radę Miejską Lublina oraz zwolnił Antoniego Pączka ze stanowiska.
Po wyjeździe z Lublina, mieszkając w Warszawie (na Grochowie przy ul. Chłopickiego 16), prowadził szeroką działalność polityczną, związkową i samorządową. Był członkiem Centralnego Komitetu Robotniczego PPS d. Frakcji Rewolucyjnej.
W wyborach parlamentarnych w 1930 jako członek PPS dawnej Frakcji rewolucyjnej uzyskał mandat z w 1930 z listy nr 1 (BBWR) w okręgu wyborczym nr 42 (Kraków). W klubie BBWR był sekretarzem grupy robotniczej. Był również II wiceprzewodniczącym komisji budżetowej. Od 1929 był wiceprezesem Centrali Zjednoczenia Klasowych Związków Zawodowych. Po rozłamie Jędrzeja Moraczewskiego, od 1931 był wiceprezesem Związku Związków Zawodowych. Od 1934 był członkiem Centralnego Wydziału Zawodowego oraz członkiem redakcji „Frontu Robotniczego”. Od 1930 był również wiceprezesem Robotniczego Instytutu Oświaty i Kultury im. S. Żeromskiego (od 1930).