oraz od 22 października 1918 do 20 marca 1919 r. był wiceprezydentem Lublina, a od 20 marca 1919 do 19 lipca 1927 r. – prezydentem. Po odejściu z Magistratu pracował w sądownictwie. Początkowo jako sędzia pokoju, później jako sędzia grodzki, zaś 19 listopada 1929 r. uzyskał nominację Prezydenta Rzeczypospolitej na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Lublinie, na którym pozostał do 18 września 1939 r.
Po zajęciu Lublina przez Niemców (18 września 1939 r.) Szczepański wycofał się z sądownictwa. Objął wówczas kierownictwo gospodarstwa rolnego w majątku Świdnik Duży. Gdy w marcu 1944 r. Niemcy zabrali majątek zamieszkał w Lublinie pozostając bez pracy
Po wyzwoleniu Lublina od 3 sierpnia 1944 do 5 lipca 1946 r. pełnił obowiązki prezesa Sądu Okręgowego. Z dniem 1 września 1946 r. przeniesiono go w stan spoczynku. W latach 1946–1961 był adwokatem, członkiem Wojewódzkiej Izby Adwokackiej w Lublinie. Społecznie pracował m.in. w Towarzystwie Muzycznym w Lublinie, gdzie pełnił funkcje prezesa w latach 1920–1928, w Związku Zawodowym Pracowników Sądowych oraz w Miejskiej Komisji do Badania Zbrodni Hitlerowskich w Lublinie.