W XVI wieku zaczęły się na szerszą skalę rozwijać przedmieścia bielskie, pierwotnie dwa: Dolne za bramą dolną i Górne za bramą górną. Przyczyniło się do tego pojawienie się sukienników w mieście. Przywilej założenia cechu otrzymali oni z rąk księcia Wacława III Adama w dniu 5 czerwca 1548. Prawdziwy rozkwit tego rzemiosła nastąpił jednak dopiero w drugiej połowie XVII wieku. Aż do pierwszych dekad XIX wieku żywy był podział na tzw. wielkomieszczan żyjących w obrębie murów i cieszących się statusem pełnoprawnych obywateli (Bürger) oraz pozbawionych przywilejów „współobywateli” (Mitbürger) z przedmieść. Pomiędzy tymi grupami wybuchały liczne spory na tle zakresu swobód w uprawianiu rzemiosła. W latach 60. XVI wieku to właśnie te konflikty przyczyniły się do przeniesienia niektórych rzemieślników na drugi brzeg Białki, gdzie założyli Białą. Na podstawie danych z urbarza sporządzonego w 1571 szacuje się ówczesną liczbę mieszkańców na około 1300, z tego 350–380 stanowili wielkomieszczanie, 550 obywatele przedmieść, a pozostałe cztery setki osoby zamieszkujące, ale nie wliczane w szeregi mieszczan. Wsiami służebnymi wobec Bielska były od 1561 Kamienica i od 1570 Mikuszowice wraz z założonymi w tym czasie Olszówką i Bystrą.
thumb|Wacław III Adam