przyjął się również w literaturze indonezyjskiej i pojawia się w publikacjach polskich. Prywatywna opozycja austronezyjski-nieaustronezyjski bierze się stąd, że języki papuaskie i austronezyjskie są rozmieszczone w podobnej lokalizacji geograficznej; jednakże, co istotne, te drugie można skonfrontować nie tylko z językami papuaskimi, lecz także z różnymi niespokrewnionymi (niepapuaskimi) rodzinami, z którymi wchodzą w kontakt (językami austroazjatyckimi, chińsko-tybetańskimi, australijskimi itp.). Tymczasem pod pojęciem języków papuaskich omawia się wyłącznie języki endemiczne dla regionu Nowej Gwinei. Z kolei termin „języki papuaskie” może mylnie sugerować, że chodzi o grupę języków jednolitych strukturalnie lub bliżej powiązanych genetycznie. W rzeczywistości tworzą one szereg samodzielnych rodzin i izolatów (według dotychczasowego stanu wiedzy); nie są też tożsame z perspektywy typologii. O ile zidentyfikowano pewne cechy typologiczne charakterystyczne dla języków papuaskich, to do ich sformułowania posłużyła ograniczona dokumentacja, obejmująca stosunkowo niewielki obszar geograficzny, a zatem z pewnością nie są reprezentatywne dla ogółu języków szeroko pojętego regionu.