Społeczności posługujące się językami papuaskimi są zwykle niezbyt liczne. Większość języków papuaskich ma od kilkuset do kilku tysięcy użytkowników. Według szacunków z poł. lat 70. XX w. najważniejszymi językami papuaskimi w Papui-Nowej Gwinei były wówczas następujące języki transnowogwinejskie: enga (174 tys.), chimbu (138 tys.), hagen (100 tys.), w Indonezji – dani zachodni (100 tys.), dani Wielkiej Doliny (75 tys.), ekagi (65 tys.), bunak (50 tys.), asmat (37 tys.), ngalik północny (35 tys.), fataluku (25 tys.) oraz języki zachodniopapuaskie: ternate (42 tys.), tobelo (35 tys.), tidore (26 tys.). G. Holton i M. Klamer (2018), w rozdziale poświęconym językom Ptasiej Głowy i językom papuaskim na zachód od Nowej Gwinei, do języków o największej liczbie użytkowników zaliczają dwa języki z Timoru: bunak (80 tys.) i makasae (70 tys.) oraz galela z Halmahery (79 tys.).
Bardzo często spotykany termin „języki nieaustronezyjskie” (non-Austronesian languages) jest potencjalnie mylący pod względem semantycznym, gdyż sam w sobie nie zawiera odniesienia do regionu Nowej Gwinei, kluczowego dla pojęcia języków papuaskich. Pomimo tej wady pozostaje w użyciu w tekstach poświęconych Nowej Gwinei i okolicom;