Do Białegostoku przybył w połowie miesiąca. Z tego miasta zarządzał częścią archidiecezji wileńskiej leżącej na terenie Polski. Tam odtworzył kurię metropolitalną, seminarium duchowne, sąd biskupi i kapitułę metropolitalną. Założył oddziały Unii Apostolskiej Kleru i Ligi Świętości Kapłańskiej. Prowadził starania o zalegalizowanie w Białymstoku Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Stefana Batorego.
Konsekrował biskupów łomżyńskich: diecezjalnego Czesława Falkowskiego (1949) i pomocniczego Aleksandra Mościckiego (1952). Był współkonsekratorem podczas sakry biskupów siedleckich: pomocniczego Czesława Sokołowskiego (1919) i diecezjalnego Ignacego Świrskiego (1946), biskupa diecezjalnego łódzkiego Michała Klepacza (1947) i biskupa pomocniczego w Białymstoku Władysława Suszyńskiego (1948).
Zmarł 19 czerwca 1955 w Białymstoku. Został pochowany w Kaplicy Matki Bożej Miłosierdzia w prokatedrze białostockiej.
Odznaczenia i wyróżnienia W 1937 „za wybitne zasługi na polu pracy społecznej” został odznaczony Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski. Wcześniej, w 1924, został uhonorowany Krzyżem Komandorskim tego orderu. W 1922 został odznaczony Krzyżem Walecznych, a w 1938 Złotym Krzyżem Zasługi.