jego rezygnacja została przyjęta i Howe powrócił do Wielkiej Brytanii.
Wojna z rewolucyjną Francją Howe był przeciwnikiem rządu lorda Northa i na kolejny przydział musiał czekać do jego upadku w 1782 r. Został wówczas dowódcą zakończonej sukcesem wyprawy na odsiecz Gibraltarowi. W 1782 r. otrzymał tytuł wicehrabiego Howe w parostwie Wielkiej Brytanii i zasiadł w Izbie Lordów. W 1783 r. został członkiem gabinetu Shelburne’a jako pierwszy lord Admiralicji. Rychło stracił to stanowisko po upadku rządu. Ponownie był pierwszym lordem w gabinecie Williama Pitta Młodszego w latach 1783–1788. W 1788 r. otrzymał tytuły hrabiego i barona Howe.
Po wybuchu wojny z Francją w 1793 r. został dowódcą floty na kanale La Manche. W 1794 r. wygrał bitwę pod Ushant. W 1797 r. został wyznaczony do stłumienia buntu marynarzy w Spithead. W tym samym roku otrzymał Order Podwiązki. Zmarł w 1799 r.
Od 1758 r. był żonaty z Mary Hartop i miał z nią dwie córki. Po jego śmierci wygasły tytuły hrabiego i wicehrabiego Howe w parostwie Wielkiej Brytanii. Tytuł wicehrabiego Howe w parostwie Irlandii odziedziczył jego młodszy brat, William.