Po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Zachodnim, najpierw jako szef sztabu 57 pułku piechoty zmotoryzowanej, a następnie pełnił funkcje: zastępcy dowódcy 30 gwardyjskiego pułku piechoty 7 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty (wrzesień – listopad 1941); dowódcy 14 gwardyjskiego pułku piechoty 7 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty (listopad 1941 – listopad 1942), dowódcy 397 Dywizji Piechoty 1 Armii Uderzeniowej (listopad 1942 – styczeń 1943). W styczniu 1943 został ranny.
Po wyleczeniu ran, w maju 1943, został skierowany w stopniu pułkownika do Wojska Polskiego, gdzie został zastępcą dowódcy 1 Dywizji Piechoty ds. liniowych (brał udział w bitwie pod Lenino). Funkcję tę pełnił do grudnia 1943. Następnie w okresie od grudnia 1943 do 1 kwietnia 1944 pełnił funkcję szefa sztabu 1 Korpusu WP, a po jego przekształceniu w 1 Armię WP był jej szefem sztabu (1 kwietnia – 3 maja 1944). 27 maja 1944 został mianowany na stanowisko dowódcy 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego, którą dowodził do zakończenia II wojny światowej. 12 listopada 1944 mianowany generałem brygady. 14 września 1944 został mianowany dowódcą garnizonu Warszawa-PragaNorman Davies, Powstanie ’44, Wydawnictwo Znak, Kraków 2004, , s. 507..