Walczył w składzie 1 Armii Wojska Polskiego o przełamanie Wału Pomorskiego.
Po wojnie w maju 1945 został dowódcą Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Funkcję tę pełnił do 30 listopada 1946. 25 maja 1945 został mianowany generałem dywizji. Od marca 1946 członek Państwowej Komisji Bezpieczeństwa.
30 listopada 1946 (wyjechał na początku 1947 roku) odwołany z Wojska Polskiego przez gen. Rokossowskiego za nadużycia (sprawa willi na Mokotowie), wrócił do ZSRR, gdzie od marca 1947 roku był słuchaczem kursu wyższych dowódców w Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa w Moskwie, który ukończył w marcu 1948. Następnie pełnił funkcje w Armii Radzieckiej: zastępcy dowódcy korpusu piechoty (marzec 1948 – wrzesień 1949); zastępcy dowódcy armii zmechanizowanej (wrzesień 1949 – luty 1950).
W lutym 1950 na życzenie marszałka Konstantego Rokossowskiego został ponownie skierowany do Wojska Polskiego, gdzie 7 maja został dowódcą Okręgu Wojskowego nr V w Krakowie. Funkcję tę pełnił do 8 stycznia 1954.