Po opublikowaniu została zaakceptowana w naukach geologicznych jako jedna z metod stratygrafii.
Za twórców interpretacji i podstawowych modeli w stratygrafii sejsmicznej uważa się Petera Vaila oraz współpracowników którzy opublikowali jej założenia w roku 1977. Podstawowymi założeniami stratygrafii sejsmicznej są:
Identyfikacja sejsmicznych powierzchni refleksyjnych z powierzchniami ograniczającymi fizycznie jednorodne pakiety osadów (sekwencje osadowe), interpretowanymi jako izochroniczne (time lines) powierzchnie nieciągłości sedymentacji, niedepozycji lub erozji wcześniej zdeponowanych osadów. Cykliczność tak określonych sekwencji osadowych interpretowana jako skutek powtarzających się transgresji i regresji – rezultatu zmian położenia podstawy erozji. Eustatyczne, permanentne w historii Ziemi zmiany wysokości podstawy erozji jako podstawowy czynnik wpływający na architekturę sekwencji. Wynikająca stąd synchroniczność sekwencji osadowych i ich granic w skali globalnej, uzasadniająca nadanie im znaczenia chronostratygraficznego.
Stratygrafia sejsmiczna jest metodą stosowaną do dziś nie tylko w przemyśle wydobywczym, ale i w opracowaniach naukowych.