Trzecia koabitacja Trzecia koabitacja trwała od 1997 roku do 2002 roku. Była osadzona w znacznie innym kontekście politycznym niż dwie poprzednie. Po pierwsze, nastąpiła na skutek nagłego rozwiązania Zgromadzenia Narodowego na rok przed wyborami parlamentarnymi. Po drugie, rozpoczęła się zaledwie dwa lata po objęciu urzędu przez prezydenta i trwała do końca jego 7-letniej kadencji, a zarazem do końca kadencji parlamentu. Okoliczności powstania koabitacji Dwa lata po objęciu urzędu prezydenta Francji przez Jacques’a Chiraca zdecydowana większość parlamentarzystów, pomimo różnic poglądów, popierała rząd Alaina Juppé. W telewizyjnym przemówieniu z 21 kwietnia 1997 r. prezydent Francji oświadczył, że nadchodzące wydarzenia, szczególnie te związane z Unią Europejską, oraz konieczne reformy wymagają „silnej większości, dysponującej odpowiednim czasem na podjęcie działania”. Dodał też, że „już od tej chwili należy wprowadzać poważne zmiany. Trzeba zrobić wszystko, aby w ciągu najbliższych pięciu lat działalność polityków miała większą moc sprawczą. Aby odnieść sukces, Francja musi ponownie nabrać wiatru w żagle. By tak się stało, niezbędne jest wyraźne poparcie obywateli”.