Historia Były prezydent Valéry Giscard d’Estaing jako pierwszy mówił o możliwości wystąpienia koabitacji. Właściwą nazwę „koabitacja” nadał zjawisku premier Francji Édouard Balladur.
Do pierwszej koabitacji doszło w 1986 roku, gdy po zwycięstwie prawicy w wyborach parlamentarnych prezydent François Mitterrand (Partia Socjalistyczna) mianował Jacques’a Chiraca (przewodniczącego konserwatywnego Zgromadzenia na rzecz Republiki) na szefa rządu. Pierwsza koabitacja trwała do roku 1988, w którym doszło do reelekcji François Mitterranda i rozwiązania przez niego Zgromadzenia Narodowego (niższej izby Parlamentu).
Okres drugiej koabitacji, zwanej „aksamitną” (fr. cohabitation de velours), przypada na lata 1993–1995. François Mitterrand nadal pełnił urząd prezydenta, a funkcję szefa rządu objął wówczas Édouard Balladur.
Trzecia koabitacja wystąpiła w latach 1997–2002 po zwycięstwie koalicji ugrupowań tzw. pluralistycznej lewicy (fr. Gauche plurielle) w przyśpieszonych wyborach parlamentarnych. Było to spowodowane rozwiązaniem Zgromadzenia Narodowego 21 kwietnia 1997 r. przez Jacques’a Chiraca. Z początkiem trzeciego roku jego prezydentury Francję ogarnęła największa od wydarzeń maja 1968 r. fala strajków.