Protestowano przeciwko planom ówczesnego premiera Alaina Juppé dotyczącym redukcji dotychczasowego systemu zabezpieczeń socjalnych. Stanowisko szefa rządu Chirac powierzył pierwszemu sekretarzowi Partii Socjalistycznej – Lionelowi Jospin.
Polityczna analiza koabitacji Z perspektywy generała Charles’a de Gaulle’a prezydent był ponadpartyjny, a pojęcie „koabitacja” zupełnie nieadekwatne, gdyż „dwuwładztwo na najwyższych szczeblach władzy byłoby nie do zaakceptowania”. Gdyby do tego doszło, oznaczałoby to, że prezydent nie wzbudza już w ludziach zaufania, więc jedyne, co mu pozostaje, to podać się do dymisji. Zdaniem de Gaulle’a wybór premiera powinien dokonać się przy zachowaniu „kompatybilności” między prezydentem a parlamentem – wskazanie go przez jednego nie powinno budzić sprzeciwu drugiego. W rzeczywistości od czasu bipolaryzacji francuskiego życia politycznego w 1962 r., to znaczy podziału na lewicę i prawicę, prezydent zawsze jawi się jako należący do jednego z dwóch obozów politycznych.