Jego podróże na teren i pogranicza Imperium Osmańskiego wiązały się z próbą odzyskania żony Marianny (ze Schlichtyngów), porwanej przez Tatarów ze Sztynortu w czasie, gdy studiował w Lejdzie. W roku 1665 powrócił na teren Prus Książęcych, na zgliszcza Sztynortu i do Tarławek.
W latach 1666–1671 pełni służbę przy dworze królewskim w Warszawie. Król Jan Kazimierz obdarzył go tytułem szambelana i mianował podpułkownikiem pieszej gwardii.
Porwanie Krystiana Kalksteina z Warszawy oraz więzienie go w Kłajpedzie miały wpływ na podjęcie decyzji przez Lehndorffa o jego powrocie na teren Prus.
W służbie brandenburskiej Ahasver von Lehndorff 27 lutego 1671 mianowany został na stopień pułkownika przez elektora Fryderyka Wilhelma. W roku 1674 Fryderyk Wilhelm obdarzył go funkcją starosty Pruskiej Iławy, później Bartoszyc, a od 1678 w Szakach. To ostatnie wiązało się z funkcją wójta krajowego.
Walczył w Niderlandach przeciwko Francji, a w roku 1679 został generałem-lejtnantem armii duńskiej. Elektor Fryderyk Wilhelm 24 czerwca 1679 awansował Lehndorffa na stanowisko elektorskiego radcy i nadmarszałka, a od 6 maja 1683 został pruskim nadburgrabią (zarządcą dóbr książęcych).