Zarówno sposoby, jak i warunki pracy mełameda były ostro krytykowane przez zwolenników postępu już w XIX wieku, choć we wspomnieniach czy literaturze pięknej znajdują się niekiedy pozytywne wzmianki o nauczycielu poświęcającym się wychowaniu i nauczaniu dzieci żydowskich.
Ponieważ liczba uczniów w chederze była dość znaczna, mełamedowi pomagał często belfer (niekiedy także nazywany mełamedem).
Nadzór nad mełamedami W czasach autonomii żydowskiej w Polsce, czyli do połowy XVIII wieku, nauczanie w chederze i praca mełameda podlegały kontroli ze strony gminy żydowskiej, która miała także wpływ na wysokość wynagrodzenia nauczycieli. Natomiast w okresie zaborów władze państwowe usiłowały niejednokrotnie wprowadzić nadzór nad mełamedami, tak by wykorzystać ich do realizacji własnej polityki i wywarcia wpływu na środowiska żydowskie (najbardziej zdecydowane działania podejmowano w zaborze rosyjskim). Na początku XX wieku pojawiły się próby usamodzielnienia się części nauczycielstwa żydowskiego (np. w 1906 roku powstał w Warszawie Związek Właścicieli Chederów i Szkół Początkowych).
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Judaizm Kategoria:Oświata