Wkrótce po klęsce kraju w I wojnie światowej, 28 listopada 1918 Teodorow stanął na czele koalicyjnego rządu. Jako premier dążył do wynegocjowania z państwami Ententy możliwie najłagodniejszych warunków pokojowych, szczególny nacisk kładąc na pozostawienie w granicach Carstwa Bułgarii zachodniej Tracji i południowej Dobrudży. Mimo jego wysiłków dyplomatycznych warunki pokoju z Neuilly-sur-Seine okazały się katastrofalne dla Bułgarii, która utraciła 11% terytorium. Nie mogąc pogodzić się z tym Teodorow odmówił podpisania traktatu i 2 października 1919 podał się do dymisji.
8 listopada 1920 Partia Narodowa połączyła się z Partią Postępowo-Liberalną tworząc Zjednoczoną Partię Narodowo-Postępową. W nowym ugrupowaniu Teodorow objął funkcję wiceprzewodniczącego. 6 czerwca 1922 Zjednoczona Partia Narodowo-Postępowa weszła w skład Bloku Konstytucyjnego, którego celem było odsunięcie od władzy reżimu Stambolijskiego. Rząd Stambolijskiego odpowiedział serią aresztowań liderów Bloku. Teodorow został uwięziony 26 września 1922, następnie był przetrzymywany przez 10 miesięcy w więzieniu w Szumenie. Po przewrocie 9 czerwca 1923 wyszedł na wolność i wstąpił do Porozumienia Demokratycznego, z listy którego został wybrany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 21. kadencji.