W 1894 wstąpił do Partii Narodowej i szybko został jednym z jej liderów. Funkcję przewodniczącego partii pełnił ogółem przez 20 lat. W 1894 uzyskał mandat deputowanego do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 8. kadencji, w którym między 27 października 1894 a 16 lutego 1896 piastował godność Przewodniczącego. Do chwili śmierci był regularnie wybierany na posła, nie wszedł tylko do Zgromadzenia Narodowego 10. (1899–1901) i 15. kadencji (1911–1913). Kilkukrotnie zajmował stanowiska ministerialne: w latach 1896–1897 był ministrem sprawiedliwości, a w latach 1897–1899 i 1911–1913 ministrem finansów.
Uczestniczył w kilku bułgarskich delegacjach zagranicznych. W 1895 był członkiem grupy wysłanej do Rosji, której celem było ponowne nawiązanie stosunków dyplomatycznych między obydwoma krajami. Misja zakończyła się sukcesem. Na początku grudnia 1912 Teodorow znalazł się w składzie delegacji podpisującej rozejm z Turcją przerywający I wojnę bałkańską. Nieco później usiłował, tym razem bezskutecznie, zapobiec wybuchowi II wojny bałkańskiej. Był przeciwnikiem przystąpienia Bułgarii do I wojny światowej w obozie państw centralnych.