Krytyka solipsyzmu Solipsysta (zwolennik solipsyzmu) nie może całkowicie zabrać autonomiczności postrzeganym obiektom (psychokineza jest niedowodliwa naukowo, tzn. solipsysta nie potrafi przedmiotami dowolnie sterować – np. Rysy są stale w Tatrach, bez względu na wolę solipsysty), więc najprawdopodobniej nie są one częścią jego samego. Kontrargument jest taki, że wiadomo, iż świadomy umysł nie steruje dowolnie np. własnymi snami, a szczególnie w przypadku somnambulizmu pewne części układu nerwowego zachowują znaczną ‘autonomię’ od umysłu świadomego. W odpowiedzi można podnieść kwestię celowości takiej ‘autonomii’ oraz że ‘autonomia’ np. marzeń sennych, przeżyć – w porównaniu do autonomii postrzeganej natury, ma zupełnie inny charakter – jest bardziej chwilowa, przejściowa (Deutsch zwraca uwagę na możliwą wielość stopni niezależności/autonomii i na większą złożoność bytów rzeczywistych). Poza tym większość świata-umysłu, która miałaby być podobna do snu, nie wygłasza poglądów solipsystycznych więc solipsysta nie może twierdzić, że cały jego umysł-świat uznaje solipsyzm, co za tym idzie nie może być solipsystą totalnym, w swej „całości”, jak ją postrzega, a jedynie w mniejszościowym jej fragmencie.