W 1907 był w gronie członków założycieli Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, pełnił także funkcję prezesa Warszawskiego Towarzystwa Prawniczego. Pracował jako radca prawny w Bibliotece Zamojskich i w Towarzystwie „Cedegren” oraz zastępca radcy prawnego w Wydziale Prawnym Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Prowadził głośną sprawę o odszkodowania po katastrofie kolejowej w 1900, zorganizował pismo kolejowe „Kurier Kolejowy”. Po wybuchu I wojny światowej wraz z personelem Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej został ewakuowany do Moskwy, gdzie działał w Komitecie Polskim (kierowanym przez Aleksandra Lednickiego) oraz wykładał historię prawa polskiego i ekonomię polityczną na Kursach Wyższych dla Uchodźców z Polski (1914–1915).
Był autorem szeregu ważnych publikacji przede wszystkim z prawa cywilnego, m.in.: