w jedenastu przypadkach udało się usunąć guza, w sześciu przypadkach z pomyślnym wynikiem. Podczas I wojny światowej przez pierwsze cztery miesiące służył jako lekarz wojskowy na froncie, ale został ranny w nogę i zwolniono go ze służby. Do 1919 był ordynatorem Szpitala Wojskowego i konsultantem chorób nerwowych w Lazarecie Błagowieszczeńskim oraz w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Petersburgu. Po wybuchu rewolucji październikowej jego życie było zagrożone. W grudniu 1920 wyemigrował do Estonii, 6 grudnia otrzymał estońskie obywatelstwo i zmienił nazwisko na Puusepp. Niemal od razu (z datą 1 grudnia) został mianowany profesorem neurologii na Uniwersytecie w Tartu i dyrektorem kliniki neurologicznej w Tartu. Został też mianowany oficerem w randze generała i konsultantem neurologii dla estońskiej armii (Sanitaarkindralmajor).
30 kwietnia 1921 wykonał pierwszą w Estonii operację neurochirurgiczną, usunięcie guza prawego kąta mostowo-móżdżkowego.
Od 1940 roku jego zdrowie uległo pogorszeniu. W ostatnich miesiącach życia był świadkiem nazistowskiej okupacji Tartu. Większa część kliniki została przeznaczona na lazaret. Jeden z jego asystentów, Schmul Zlaff (1903–1941), został zamordowany przez Sonderkommando. Puusepp zmarł na raka żołądka 19 października 1942.