Wygląd gryfa jako lwa z orlimi skrzydłami, przednimi łapami i głową ugruntował się w średniowieczu, gdy gryfy coraz częściej zaczęły się pojawiać w herbach. Wówczas konieczne stało się ustalenie konkretnego obrazowania, które szybko stało się najpopularniejszeM.in. liczne miniatury książkowe, w Harley Bestiary, Psałterzu Luttrella, The Anne Walshe Bestiary, Liber Floridus.. Wcześniej równie często w ikonografii pojawiały się przedstawienia gryfów jako: lwów z orlimi głowami i łapami lwa (nie zawsze występują skrzydłaM.in. egipska Paleta z Hierakonpolis, przedstawienia z Knossos na Krecie, liczne wazy greckie, rzemiosło sztuki scytyjskiej z kurhanu w Pazyryku.Np. w herbie Tarnogrodu), lwów z orlimi skrzydłami (tylko do czasu, gdy chrześcijaństwo zaczęło wykorzystywać ten obraz jako symbol św. Marka), lwów z tylnymi łapami ptasimi (występujące jedynie w sztuce Azji MniejszejM.in. mozaiki w pałacu Dariusza I w Suzie.) oraz rzadziej lwów z łapami ptakaM.in. ilustracja hasła „gryf” w ..

Heraldyczny gryf jest zawsze rodzaju żeńskiego, chyba że zaznaczono inaczej. Gryf rodzaju męskiego jest bezskrzydły. Taka jego odmiana w XV-wiecznej i późniejszej heraldyce nazywana była alce lub keythong.